Logeren bij Trudy en Ger: altijd een feestje.
Dierbare vrienden van mijn ouders (Trudy en mijn moeder kennen elkaar sinds de MMS) en ze waren altijd bij alle grote en kleine momenten.
Laatste dag op ponykamp?
Een jaar in Amerika?
Een jaar in Edinburgh?
Kerst?
Verjaardagen?
Op vakantie ergens bij Cahors in Frankrijk?
Eerder dit jaar is Trudy overleden en Ger probeerde het zonder haar, maar sinds 30 december zijn ze weer samen.
Een groot deel van mijn jeugd komt in vlagen de afgelopen dagen langs in mijn herinneringen. De keren dat ik inderdaad bij hen ging logeren, en ook helpen op kantoor bij Trudy, Ger die ’s ochtends mijn boterhammen klaarmaakte (wil je champignons bij je omelet?), en ’s avonds compleet als volwassene gezien en meepraten over het nieuws van de dag in de wereld. Ze zagen me nooit als kind, maar als gelijke met eindeloze discussies en gesprekken tot diep in de nacht.
Later als student werden de gesprekken nog langer, Trudy en ik genietend van het zoveelste sigaartje, Ger bulderend met zijn mening, maar hij kwam er niet altijd overheen in de gesprekken. Samen nog even een biertje halen bij Halfweg, lekker een fluitje Grolsch, en nog eentje, en dan toch ook maar een bal gehakt, met nog een fluitje bier.
Grote diners en feesten in hun verbouwde boerderij, een memorabele kerst met mijn nichtje Evelien (we sliepen toen met zijn 17-en verdeeld in kamers in hun huis), waar Evelien en ik gewoon niet konden ophouden met zingen (en drinken!) en mijn moeder helemaal woest naar beneden kwam om te zeggen dat het nu gvd toch echt moest ophouden. En de volgende ochtend, iedereen behoorlijk brak, maar Ger vrolijk met een levensgrote pan op het vuur voor iedereen eieren met spek maken.
Lieve, lieve mensen, ik ga ze missen en in mijn geheugen zie ik ze zo voor me: Trudy en Ger, Ger en Trudy, gelukkig ergens weer samen.